ગમતાં કાવ્યો...
1.
*_मुंशी प्रेमचंद जी की एक सुंदर कविता, जिसके एक-एक शब्द को बार-बार पढ़ने को मन करता है-_*
_ख्वाहिश नहीं मुझे_
_मशहूर होने की,"_
_आप मुझे पहचानते हो_
_बस इतना ही काफी है।_
_अच्छे ने अच्छा और_
_बुरे ने बुरा जाना मुझे,_
_जिसकी जितनी जरूरत थी_
_उसने उतना ही पहचाना मुझे!_
_जिन्दगी का फलसफा भी_
_कितना अजीब है,_
_शामें कटती नहीं और_
_साल गुजरते चले जा रहे हैं!_
_एक अजीब सी_
_'दौड़' है ये जिन्दगी,_
_जीत जाओ तो कई_
_अपने पीछे छूट जाते हैं और_
_हार जाओ तो_
_अपने ही पीछे छोड़ जाते हैं!_
_बैठ जाता हूँ_
_मिट्टी पे अक्सर,_
_मुझे अपनी_
_औकात अच्छी लगती है।_
_मैंने समंदर से_
_सीखा है जीने का सलीका,_
_चुपचाप से बहना और_
_अपनी मौज में रहना।_
_ऐसा नहीं कि मुझमें_
_कोई ऐब नहीं है,_
_पर सच कहता हूँ_
_मुझमें कोई फरेब नहीं है।_
_जल जाते हैं मेरे अंदाज से_
_मेरे दुश्मन,_
_एक मुद्दत से मैंने_
_न तो मोहब्बत बदली_
_और न ही दोस्त बदले हैं।_
_एक घड़ी खरीदकर_
_हाथ में क्या बाँध ली,_
_वक्त पीछे ही_
_पड़ गया मेरे!_
_सोचा था घर बनाकर_
_बैठूँगा सुकून से,_
_पर घर की जरूरतों ने_
_मुसाफिर बना डाला मुझे!_
_सुकून की बात मत कर_
_ऐ गालिब,_
_बचपन वाला इतवार_
_अब नहीं आता!_
_जीवन की भागदौड़ में_
_क्यूँ वक्त के साथ रंगत खो जाती है ?_
_हँसती-खेलती जिन्दगी भी_
_आम हो जाती है!_
_एक सबेरा था_
_जब हँसकर उठते थे हम,_
_और आज कई बार बिना मुस्कुराए_
_ही शाम हो जाती है!_
_कितने दूर निकल गए_
_रिश्तों को निभाते-निभाते,_
_खुद को खो दिया हमने_
_अपनों को पाते-पाते।_
_लोग कहते हैं_
_हम मुस्कुराते बहुत हैं,_
_और हम थक गए_
_दर्द छुपाते-छुपाते!_
_खुश हूँ और सबको_
_खुश रखता हूँ,_
_लापरवाह हूँ ख़ुद के लिए_
_मगर सबकी परवाह करता हूँ।_
_मालूम है_
_कोई मोल नहीं है मेरा फिर भी_
_कुछ अनमोल लोगों से_
_रिश्ते रखता हूँ।_
2.
कबीर के दोहे शेर मार्किट पर...परम ज्ञान
तेजी मे इन्वेस्ट सब करें...
मंदी में करें न कोय....
जो मंदी में इनवेस्ट करें.....
सदा करें एन्जॉय ॥
तेजी मंदी दोनों चलें....
तभी मार्किट कहलाय ...
तेजी में बेचे न कोय...
मंदी आये घबराए ॥
आलसी - लालची और ऋणी
इस मार्किट में ना आये ...
काबू रहें न खुद के ...
मार्केट पे दोष लगाय ॥
cnbc सुन सुन के
मुआ पंडित भया ना कोय ...
सब्र और समझ से काम ले....
वही खिलाडी होय ॥
बॉटम बॉटम सब कहे
बॉटम बना न कोय
जब असल में बॉटम आये
रोकड़ा बचा न होय ॥
"परम ज्ञान"
તું આટલી ધખધખતી લાગણીઓ ના મોકલ...
સળગતા કાગળને
ઠારવા અશ્રુ ખુટી પડે છે...
થઇ જશે બધી ઉંઘ પુરી જયારે અનંતની વાટ પકડશું,
માંડ માંડ મળ્યાં છે દોસ્તો,
થોડા ઉજાગરા કરવા દે,
નથી કરવા નફા-નુકશાનનાં સરવાળા બાદબાકી,
આજ મળી છે ખુશી,
મને એના ગુણાકાર કરવા દે,
મળી જેમને હું મારું અસ્તીત્વ પણ ખોઈ બેસું છું,
એવા મિત્રો માં મને તારો
સાક્ષાત્કાર તો કરવા દે,
તારા દરબારમાં ખબર નથી કેવી હશે જિંદગીની મજા ઈશ્વર,
પણ આજ તો જામી છે,
અહી સ્વર્ગ ની રંગત,.......માણવા દે,
અંતે તો તારા જ શરણમાં આવવું છે હે ઈશ્વર,
આજ મળેલા દોસ્તો સાથે
થોડી ગુફ્તગુ તો કરવા દે,
સાંભળ્યું છે બહુ લાંબી સફર હોય છે અનંતની યાત્રાની,
મને રસ્તે વાગોળી શકું એટલું
ભાથું તો બાંધવા દે.
કૈંક મજાનાં ગીતોમાં છું,
ટહુકામાં છું,
બીજા શબ્દોમાં કહું તો...
બસ જલસામાં છું.
ક્યારેક ઇશ્વર ફોન.
કરી પૂછે..
'ક્યાં પહોંચ્યા ? '
હું કહું છું કે..
'આવું છું...
બસ રસ્તામાં છું'........
????અજાણ
ઉપદેશનું અડાઉ ઘાસ, ઉગ્યું ચોપાસ, જણાતું ખાસ તે બકરી ખૈ ગૈ,
બહુ મારતી બડાશ, હું પાસ તું નાપાસ, છોડ બકવાસ કે બકરી ખૈ ગૈ.
ચપચપ ચાવે પાન, તાળવે જાન, ફિક્કાં પકવાન, એ જે બકરી ખૈ ગૈ,
વેલા ખાધામાં બાન, ઊંચી ડોક નીચા કાન, મચાવી તોફાન તે બકરી ખૈ ગૈ.
ભરવા મુઠ્ઠી ઉદર, મારો વાડો તારું ઘર, 'ખમ્મા કર' ને બકરી ખૈ ગૈ,
પાતળું ચર્મ વાળ ચદ્દર, રેશમી અંગ ઓઢી ખદ્દર, બેં બેં બકરી ખૈ ગૈ.
ખાતી હર ઘડી કલાક, ના કોઈ થાક, નજરે લેતી ભાખ તે બકરી ખૈ ગૈ,
લીંડીઓ પાડી બેબાક, કરીને થોથાં નાપાક, ખાધું પીધું ખાક લે બકરી ખૈ ગૈ.
✍મનુભાઈ પરમાર
તા.૦૨/૦૭/૨૦૨૦
********
ઓ ઇશ્વર ભજીએ તને,
મોટું છે તુજ નામ
ગુણ તારાં નિત ગાઇએ,
થાય અમારાં કામ.
હેત લાવી હસાવ તું,
સદા રાખ દિલ સાફ
ભૂલ કદી કરીએ અમે,
તો પ્રભુ કરજો માફ.
પ્રભુ એટલું આપજો,
કુટુંબ પોષણ થાય
ભૂખ્યા કોઇ સૂએ નહીં,
સાધુ સંત સમાય.
અતિથિ ઝાંખો નવ પડે,
આશ્રિત ના દુભાય
જે આવે અમ આંગણે,
આશિષ દેતો જાય.
સ્વભાવ એવો આપજો,
સૌ ઇચ્છે અમ હિત
શત્રુ ઇચ્છે મિત્રતા,
પડોશી ઇચ્છે પ્રીત.
વિચાર વાણી વર્તને,
સૌનો પામું પ્રેમ
સગાં સ્નેહી કે શત્રુનું,
ઇચ્છું કુશળક્ષેમ.
આસપાસ આકાશમાં,
હૈયામાં આવાસ
ઘાસ ચાસની પાસમાં,
વિશ્વપતિનો વાસ.
ભોંયમાં પેસી ભોંયરે,
કરીએ છાની વાત
ઘડીએ માનમાં ઘાટ તે,
જાણે જગનો તાત.
ખાલી જગ્યા ખોળીએ,
કણી મૂકવા કાજ
ક્યાંયે જગકર્તા વિના,
ઠાલુ ના મળે ઠામ.
જોવા આપી આંખડી,
સાંભળવાને કાન
જીભ બનાવી બોલવા,
ભલું કર્યું ભગવાન.
ઓ ઇશ્વર તું એક છે,
સર્જ્યો તે સંસાર
પૃથ્વી પાણી પર્વતો,
તેં કીધા તૈયાર.
તારા સારા શોભતા,
સૂરજ ને વળી સોમ
તે તો સઘળા તે રચ્યા,
જબરું તારું જોમ.
અમને આપ્યાં જ્ઞાન ગુણ,
તેનો તું દાતાર
બોલે પાપી પ્રાણીઓ,
એ તારો ઉપકાર.
કાપ કલેશ કંકાસ ને,
કાપ પાપ પરિતાપ
કાપ કુમતિ કરુણા કીજે,
કાપ કષ્ટ સુખ આપ.
ઓ ઇશ્વર તમને નમું,
માંગુ જોડી હાથ
આપો સારા ગુણ અને,
સુખમાં રાખો સાથ.
મન વાણી ને હાથથી,
કરીએ સારાં કામ
એવી બુધ્ધિ દો અને,
પાળો બાળ તમામ.
*કવિ દલપતરામ*
*_मुंशी प्रेमचंद जी की एक सुंदर कविता, जिसके एक-एक शब्द को बार-बार पढ़ने को मन करता है-_*
_ख्वाहिश नहीं मुझे_
_मशहूर होने की,"_
_आप मुझे पहचानते हो_
_बस इतना ही काफी है।_
_अच्छे ने अच्छा और_
_बुरे ने बुरा जाना मुझे,_
_जिसकी जितनी जरूरत थी_
_उसने उतना ही पहचाना मुझे!_
_जिन्दगी का फलसफा भी_
_कितना अजीब है,_
_शामें कटती नहीं और_
_साल गुजरते चले जा रहे हैं!_
_एक अजीब सी_
_'दौड़' है ये जिन्दगी,_
_जीत जाओ तो कई_
_अपने पीछे छूट जाते हैं और_
_हार जाओ तो_
_अपने ही पीछे छोड़ जाते हैं!_
_बैठ जाता हूँ_
_मिट्टी पे अक्सर,_
_मुझे अपनी_
_औकात अच्छी लगती है।_
_मैंने समंदर से_
_सीखा है जीने का सलीका,_
_चुपचाप से बहना और_
_अपनी मौज में रहना।_
_ऐसा नहीं कि मुझमें_
_कोई ऐब नहीं है,_
_पर सच कहता हूँ_
_मुझमें कोई फरेब नहीं है।_
_जल जाते हैं मेरे अंदाज से_
_मेरे दुश्मन,_
_एक मुद्दत से मैंने_
_न तो मोहब्बत बदली_
_और न ही दोस्त बदले हैं।_
_एक घड़ी खरीदकर_
_हाथ में क्या बाँध ली,_
_वक्त पीछे ही_
_पड़ गया मेरे!_
_सोचा था घर बनाकर_
_बैठूँगा सुकून से,_
_पर घर की जरूरतों ने_
_मुसाफिर बना डाला मुझे!_
_सुकून की बात मत कर_
_ऐ गालिब,_
_बचपन वाला इतवार_
_अब नहीं आता!_
_जीवन की भागदौड़ में_
_क्यूँ वक्त के साथ रंगत खो जाती है ?_
_हँसती-खेलती जिन्दगी भी_
_आम हो जाती है!_
_एक सबेरा था_
_जब हँसकर उठते थे हम,_
_और आज कई बार बिना मुस्कुराए_
_ही शाम हो जाती है!_
_कितने दूर निकल गए_
_रिश्तों को निभाते-निभाते,_
_खुद को खो दिया हमने_
_अपनों को पाते-पाते।_
_लोग कहते हैं_
_हम मुस्कुराते बहुत हैं,_
_और हम थक गए_
_दर्द छुपाते-छुपाते!_
_खुश हूँ और सबको_
_खुश रखता हूँ,_
_लापरवाह हूँ ख़ुद के लिए_
_मगर सबकी परवाह करता हूँ।_
_मालूम है_
_कोई मोल नहीं है मेरा फिर भी_
_कुछ अनमोल लोगों से_
_रिश्ते रखता हूँ।_
2.
कबीर के दोहे शेर मार्किट पर...परम ज्ञान
तेजी मे इन्वेस्ट सब करें...
मंदी में करें न कोय....
जो मंदी में इनवेस्ट करें.....
सदा करें एन्जॉय ॥
तेजी मंदी दोनों चलें....
तभी मार्किट कहलाय ...
तेजी में बेचे न कोय...
मंदी आये घबराए ॥
आलसी - लालची और ऋणी
इस मार्किट में ना आये ...
काबू रहें न खुद के ...
मार्केट पे दोष लगाय ॥
cnbc सुन सुन के
मुआ पंडित भया ना कोय ...
सब्र और समझ से काम ले....
वही खिलाडी होय ॥
बॉटम बॉटम सब कहे
बॉटम बना न कोय
जब असल में बॉटम आये
रोकड़ा बचा न होय ॥
"परम ज्ञान"
તું આટલી ધખધખતી લાગણીઓ ના મોકલ...
સળગતા કાગળને
ઠારવા અશ્રુ ખુટી પડે છે...
થઇ જશે બધી ઉંઘ પુરી જયારે અનંતની વાટ પકડશું,
માંડ માંડ મળ્યાં છે દોસ્તો,
થોડા ઉજાગરા કરવા દે,
નથી કરવા નફા-નુકશાનનાં સરવાળા બાદબાકી,
આજ મળી છે ખુશી,
મને એના ગુણાકાર કરવા દે,
મળી જેમને હું મારું અસ્તીત્વ પણ ખોઈ બેસું છું,
એવા મિત્રો માં મને તારો
સાક્ષાત્કાર તો કરવા દે,
તારા દરબારમાં ખબર નથી કેવી હશે જિંદગીની મજા ઈશ્વર,
પણ આજ તો જામી છે,
અહી સ્વર્ગ ની રંગત,.......માણવા દે,
અંતે તો તારા જ શરણમાં આવવું છે હે ઈશ્વર,
આજ મળેલા દોસ્તો સાથે
થોડી ગુફ્તગુ તો કરવા દે,
સાંભળ્યું છે બહુ લાંબી સફર હોય છે અનંતની યાત્રાની,
મને રસ્તે વાગોળી શકું એટલું
ભાથું તો બાંધવા દે.
કૈંક મજાનાં ગીતોમાં છું,
ટહુકામાં છું,
બીજા શબ્દોમાં કહું તો...
બસ જલસામાં છું.
ક્યારેક ઇશ્વર ફોન.
કરી પૂછે..
'ક્યાં પહોંચ્યા ? '
હું કહું છું કે..
'આવું છું...
બસ રસ્તામાં છું'........
????અજાણ
ઉપદેશનું અડાઉ ઘાસ, ઉગ્યું ચોપાસ, જણાતું ખાસ તે બકરી ખૈ ગૈ,
બહુ મારતી બડાશ, હું પાસ તું નાપાસ, છોડ બકવાસ કે બકરી ખૈ ગૈ.
ચપચપ ચાવે પાન, તાળવે જાન, ફિક્કાં પકવાન, એ જે બકરી ખૈ ગૈ,
વેલા ખાધામાં બાન, ઊંચી ડોક નીચા કાન, મચાવી તોફાન તે બકરી ખૈ ગૈ.
ભરવા મુઠ્ઠી ઉદર, મારો વાડો તારું ઘર, 'ખમ્મા કર' ને બકરી ખૈ ગૈ,
પાતળું ચર્મ વાળ ચદ્દર, રેશમી અંગ ઓઢી ખદ્દર, બેં બેં બકરી ખૈ ગૈ.
ખાતી હર ઘડી કલાક, ના કોઈ થાક, નજરે લેતી ભાખ તે બકરી ખૈ ગૈ,
લીંડીઓ પાડી બેબાક, કરીને થોથાં નાપાક, ખાધું પીધું ખાક લે બકરી ખૈ ગૈ.
✍મનુભાઈ પરમાર
તા.૦૨/૦૭/૨૦૨૦
********
ઓ ઇશ્વર ભજીએ તને,
મોટું છે તુજ નામ
ગુણ તારાં નિત ગાઇએ,
થાય અમારાં કામ.
હેત લાવી હસાવ તું,
સદા રાખ દિલ સાફ
ભૂલ કદી કરીએ અમે,
તો પ્રભુ કરજો માફ.
પ્રભુ એટલું આપજો,
કુટુંબ પોષણ થાય
ભૂખ્યા કોઇ સૂએ નહીં,
સાધુ સંત સમાય.
અતિથિ ઝાંખો નવ પડે,
આશ્રિત ના દુભાય
જે આવે અમ આંગણે,
આશિષ દેતો જાય.
સ્વભાવ એવો આપજો,
સૌ ઇચ્છે અમ હિત
શત્રુ ઇચ્છે મિત્રતા,
પડોશી ઇચ્છે પ્રીત.
વિચાર વાણી વર્તને,
સૌનો પામું પ્રેમ
સગાં સ્નેહી કે શત્રુનું,
ઇચ્છું કુશળક્ષેમ.
આસપાસ આકાશમાં,
હૈયામાં આવાસ
ઘાસ ચાસની પાસમાં,
વિશ્વપતિનો વાસ.
ભોંયમાં પેસી ભોંયરે,
કરીએ છાની વાત
ઘડીએ માનમાં ઘાટ તે,
જાણે જગનો તાત.
ખાલી જગ્યા ખોળીએ,
કણી મૂકવા કાજ
ક્યાંયે જગકર્તા વિના,
ઠાલુ ના મળે ઠામ.
જોવા આપી આંખડી,
સાંભળવાને કાન
જીભ બનાવી બોલવા,
ભલું કર્યું ભગવાન.
ઓ ઇશ્વર તું એક છે,
સર્જ્યો તે સંસાર
પૃથ્વી પાણી પર્વતો,
તેં કીધા તૈયાર.
તારા સારા શોભતા,
સૂરજ ને વળી સોમ
તે તો સઘળા તે રચ્યા,
જબરું તારું જોમ.
અમને આપ્યાં જ્ઞાન ગુણ,
તેનો તું દાતાર
બોલે પાપી પ્રાણીઓ,
એ તારો ઉપકાર.
કાપ કલેશ કંકાસ ને,
કાપ પાપ પરિતાપ
કાપ કુમતિ કરુણા કીજે,
કાપ કષ્ટ સુખ આપ.
ઓ ઇશ્વર તમને નમું,
માંગુ જોડી હાથ
આપો સારા ગુણ અને,
સુખમાં રાખો સાથ.
મન વાણી ને હાથથી,
કરીએ સારાં કામ
એવી બુધ્ધિ દો અને,
પાળો બાળ તમામ.
*કવિ દલપતરામ*
Comments
Post a Comment